जिंकीन जग सारं

जिंकीन जग सारं
मिसळून रंगात रंग
सैतानाच्या मुखातून
वेदून घेईन अभंग

जिंकीन जग सारं
गस्त घालूनी किनारी
रोखीनं उधान सागरास
झेलूनी लाटा प्रहारी

जिंकीन जग सारं
जुंपून ज्वालामुखीशी
गिळून आगीचा गोळा
मी शीत वाहीनं उराशी

जिंकीन जग सारं
मी काळ परतवून
स्थापीन सतयुगास
गीतेचा अर्थ होवून

जिंकीन जग सारं
पण.... हाय ना मी कोणाचा
मी आठवे दु:ख त्यांचे
ते विसरती बहर ऋणांचा

जिंकीन जग सारं
तीळभरही शंका नाही
का गर्व करीशी मना तू
शेवटी जळाली लंका ही

@सनिल पांगे

तू नवा आरंभ झालीस

मी काळोखातच होतो
तू प्रकाश घेऊन आलीस
मी कोंडलचं स्वत:ला आज
वरतू आकाश देऊन गेलीस

मी वृक्ष बोडकं होतो
तू नसानसात पालवी झालीस
ओसाड माझ्या जिवनी
तू बहर घेऊन आलीस

मी चिखलात रुतलेलो
तू जिवनात कमळ झालीस
मी भावना रहित होतो
तू शब्दरुपी वादळ झालीस

जिवन माझं विस्कटलेलं
तू सावण्यासाठी झीज केलीस
निर्धार माझा गळलेला
तू चमकून वीज झालीस

मी वनव्यात जळत होतो
तू श्रावणातला गारवा झालीस
मी वटवागूळ होवून जगलो
तू मुक्त विहारणारा थवा झालीस

मी वाट चुकलो होतो
तू दिपस्तंभ झालीस
मी माघार घेतलीच होती
तू नवा आरंभ झालीस

@सनिल पांगे

जिवनाचा अर्थ उमगलाय

आज का निजले सारे
चंद्र, सूर्य नि बोलके तारे
आज का बोचत नाही
ते कालचे वादळी वारे

आज का ते निळसर आकाश
कालसारखं बरसत नाही
आज का तपत्या वाटेवर
ते चटके सोसत नाही

आज का मनाच्या आरशात
मी मलाच भेटत नाही
आज का एका गुन्हेगाराला
वाल्यासारखं वाटत नाही

आज का मनात कोणतीच
आस जागत नाही
आज का व्यवहारीक सावल्यांच्या
मी मागे लागत नाही

आज का मनाच्या गाभ्यात
एक चिता जळत नाही
आज का देवाच्या चरणी
मनःशाती मिळत राही

आज का मोह, माया मत्सर
यांची मैफील सजत नाही
आज का मनाच्या मंदिरात
कीर्तनाची टाळ वाजत राही

आज बहूदा मला
जिवनाचा अर्थ उमगलाय
आज माझं शरीर
मोक्षाच्या पायाशी बिलगलाय

@सनिल पांगे

मला श्ब्दांची परी भेटते

रोज रात्री स्वप्ना मध्ये
मला श्ब्दांची परी भेटते
तुम्हाला घर बसल्या
कवितांची शिदोरी भेटते

कोणि म्हणतं अमूक कमी
कोणि म्हणतं अमूक जास्त
कोणाला मग मीरची झोंबते
कोणि म्हणतं एकदम मस्त

कोणि म्हणतं जरा अळणी
कोणि म्हणतं जरा तिखट
कोणि म्हणतं फारचं बेचव
तर कोणि फारच आंबट

माझ्या शिदोरीची एकच खासियत
ढेकर येतोच हमखास
पण कितीही अजिर्ण झालं तरी
पोठ दु:खीचा नसतो त्रास

शेवटी स्वीट-डीश ची मागणी
माझ्या शिदोरीत तीही असते
काही मनापासून आनंद घेता
तपण काहींची जीभ भाजते

@सनिल पांगे

मी कसा मग वेगळा

कधी सांगशिल, ह्या जगा
तकोण सर्वगुण संपन्न आहे
आकाशात कधी चंद्रा कडे बघ
त्याचंही गुणांचं घर अपूर्ण आहे.........

पांढऱ्या शुभ्र त्याच्या त्वचेत
कही काळेकुट्ट डाग आहेत
श्रीरामाच्या जिवनी संशयाचा अवगुण
हा त्याच्या नशिभाचा भाग आहे........

मी एक साधा मनुष्य आहे
मी कसा मग वेगळा असणार
माझ्या आयुष्याचा घडा कुठून
गुणांनीच भरला सगळा असणार........

तरीही तुझ्यासाठी सुधरायचं होतं,
पणसंधी देण्याची तुझी तैयारी नव्हती
दर्जा नावाचं मंदिर ऊंच ऊभारलसं,
पणचढावं म्हंटलं तर पायरी नव्हती

*******सनिल पांगे

अंतःकरणी हाहाकार कैसा

माझा हा फसवा चेहरा, आरश्यास स्वीकार कैसा
तिथे मी मलाचं भेटताना, अंतःकरणी हाहाकार कैसा

लावलास जिव्हाळा तू, नी जीवही जाळलास तू
माझ्या चितेवर मग, तुझ्या आसवांचा हार कैसा

ज्यांच्या चरणी अर्पिले, स्वतःस फूल बनूनी
पाकळ्यांस माझ्या मग, त्यांच्या काट्यांचा वार कैसा

पिंजऱ्यात कैद शब्द माझे, भोगती सजा जन्मठेपेची
माझ्या कवितांचा मग, मुखामुखातून प्रचार कैसा

मी गाठलाच होता किनारा, भांडून सागराशी
नौकेस माझ्या मग, किनाऱ्याचाच नकार कैसा

श्वासांवरही ना कधी, माझा अधिकार होता
जगण्यावर माझा मग, हा भडिमार कैसा

जिंकून जग सारे, वाह वाह झाली दाही दिशा
न जिंकता आले तुला, इतका मी सुमार कैसा

प्राण पणास लावून, जिंकलो मी झुंझार वृत्तीने
त्यांच्या पराजयाचा मग, मी शिल्पकार कैसा

बांधला आपुलकीचा सेतू, भेटणाऱ्या प्रत्येकाशी
त्यांच्या गळ्यात मग, द्वेषाचा अलंकार कैसा

ऐकून होतो, चढ उतार, आयुष्याच्या दोन बाजू
माझ्या वाट्याला मग, नेहमीच उतार कैसा

सनिल पांगे

कोणिच ना हसले,

रडतच आलो जगात जेव्हां
सारे किती हसले होते
जाताना मी एकटाच हसलो
कोणिच ना हसले, ना रुसले होते

अरेरे हे असं कसं झालं
कोणाला काहीचं कसं वाटलं नाही
भावनांचं तळं असं कसं
कुठेच साठलं वा आटलं नाही

नेमकं काय रहस्य दडलेलं
माझ्या जगण्यामध्ये
नेमकं काय कोडं होतं
त्यांच्या तसं वागण्यामध्ये

इतक्यात आत्म्यानं फटकारलं
तुझ्या जाण्यानं न फायदा ना तोटा
कोण कशाला वाया घालवेल
अमूल्य भावनांचा साठा

ना तू कोणाला दु:ख दिलसं
तुझ्या जाण्यानं जो सुखावेल
ना तू कोणाला सुख दिलसं
त्या उपकारास्तव जो दुखावेल

मग का वेडी इच्छा धरतोस
कोणि तुझ्यासाठी अश्रू ढाळावा
तू दु:खही वाटलं नाहीस
एखाद्याला आनंद त्यातून मिळावा

म्हणाला साऱ्यांनी तुझ्यासारखं जगावं
मग कोणताच प्रश्न उरणार नाही
भावनारहीत दगड सागळे, कोणीच
सुख, दु:खाची वाटणी करणार नाही

पटलं मला त्याचं म्हणनं
वाटलं सर्वांनी असचं जिवन जगावं
दोन-चार सुखी जणांखातर
का हजारोनी दु:ख भोगावं

@सनिल पांगे